Nutteloze statistiek over Arie den Hartog

Arie Den Hartog met de bloemen en een ronde-miss op 15 april 1967.

Arie den Hartog was zeker geen kleine renner. Op 15 april 1967 won hij als eerste Nederlander de Amstel Gold Race. Eerder had hij al in 1965 Milaan-San Remo gewonnen.

Arie den Hartog reed zeven keer een grote ronde. Drie keer moest hij opgeven en zijn beste klassering was de 13e plaats in de Ronde van Spanje van 1967.

Ook knechtte hij voor Jan Janssen in de Tour de France van 1968. Den Hartog eindigde in die Tour als 26ste op bijna een half uur van zijn landgenoot. Hij herinnert zich dat het een merkwaardige editie was. „Er waren geen uitgesproken favorieten, geen supervedetten, geen echte winnaars. De rivaliteit bij de Belgen tussen Van Springel en Bracke heeft ons in de kaart gespeeld. Ik was en ben bepaald geen vriend van Janssen, maar toen ik geen kans meer had, heb ik voor hem gewerkt. Zo professioneel was ik wel. Ondanks het feit dat het tussen Jan en mij niet boterde. Hij zocht en zoekt de journalisten op. Zo ben ik niet. Als ik de kans kreeg piepte ik er tussenuit. Je zult me niet snel op de VIP-tribunes zien zitten. Ik sta liever tussen het publiek.”

Ik vond op Internet nog een paar leuke filmpjes. Het eerste filmpje dateert van 2005. Het is een interview met Jean Nelissen in San Remo en gaat over zijn overwinning aldaar.

https://nos.nl/video/2026050-jeans-klassiekers-sanremo-1965.html (opent in een nieuw tabblad)

Het tweede filmpje betreft de Amstel Gold Race van 1967. In deze sfeerreportage wordt Arie den Hartog abusievelijk Arie den Hertog genoemd.

Na zijn sportcarrière begon Den Hartog in 1971 een rijwielzaak. In 2017 kreeg Den Hartog een herseninfarct waardoor hij in een rolstoel belandde. Op 6 juni 2018 overleed hij.

Nutteloze statistiek over Parijs-Roubaix

De beroemdste foto van Hennie Kuiper, gemaakt in 1983

Parijs-Roubaix werd al in 1896 voor het eerst gereden. Winnaar was toen de Duitse wielrenner Josef Fischer. Tot 2015 was hij ook de enige Duitse winnaar van de kasseienklassieker. In dat jaar won John Degenkolb. Zes keer won een Nederlander. Peter Post (1964), Jan Jansen (1967), Jan Raas (1982), Hennie Kuiper (1983), Servais Knaven (2001) en Niki Terpstra (2014).

I.v.m. het Coronavirus is de editie van dit jaar uitgesteld. Of van uitstel afstel komt moet nog blijken. Ook van 1915 t/m 1918 en van 1940 t/m 1942 vond er geen wedstrijd plaats.

De editie van 1949 kende twee winnaars. Twee renners wonnen de koers vier maal. Het zijn de Belgen Roger de Vlaeminck (1972, 1974, 1975, 1977) en Tom Boonen (2005, 2008, 2009, 2012). 7 renners wonnen drie maal, 11 renners twee maal.

De klassieker kent een groot aantal kasseistroken. Deze zijn aflopend genummerd. Met sterren wordt de zwaarte van zo’n strook aangegeven, waarbij vijf sterren het maximum is. Er zijn drie stroken met vijf sterren.

NummerNaam kasseistrookLengteAantal sterren
19Bos van Wallers-Arenberg2,4 km*****
11Mons-en-Pévèle3 km*****
4Carrefour de l’Arbre2,1 km*****

Hieronder voor de liefhebber nog drie leuke filmpjes.

Met commentaar door Hennie zelf
Met commentaar van Niki zelf
Prachtige docu van Wilfried de Jong

Nutteloze statistiek over de Ronde van Vlaanderen

Het zijn zware tijden en niet alleen voor wielerliefhebbers. Kunst en natuur bieden troost in deze dagen. Nutteloze statistiek doet dat ook. Alleen al omdat nutteloze statistiek leuker is dan nuttige statistiek.

Het wordt zondag mooi weer en het was een ideale dag geweest voor de 104e Ronde van Vlaanderen. De koers werd in 1913 voor het eerst georganiseerd en gewonnen door de Belg Pol Deman. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1915-1918) werd de Ronde van Vlaanderen niet verreden, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er gewoon gekoerst. Achiel Buysse won in 1940, 1941 en 1943 en daarmee is hij een van de zes coureurs die de Ronde drie maal won. De anderen zijn Eric Leman, Johan Museeuw, Tom Boonen, Fiorenzo Magni en Fabian Cancellara. 11 coureurs wonnen de Ronde twee keer. Onder hen 10 Belgen en een Nederlander: Jan Raas. Hij kwam in 1979 en in 1983 als eerste over de streep.

10 keer won een Nederlander, al moesten we er na 1986 32 jaar op wachten.

1953Wim van Est
1965Jo de Roo
1971Evert Dolman
1974Cees Bal
1979Jan Raas
1981Hennie Kuiper
1983Jan Raas
1984Johan Lammerts
1986Adrie van der Poel
2018Niki Terpstra

De Ronde van 2018 wordt komende zondag herhaald bij de NOS. Ik weet wie er gaat winnen, maar ga misschien toch kijken. Als je geen zin hebt om te kijken. Onderstaande “Behind the scenes” is ook prachtig materiaal en superspannend.

Verder lezen?

Prachtig artikel van Frank Heinen

De Ronde van Vlaanderen op Wikipedia

Nutteloze statistiek over Milaan-San Remo

Op 11 juli 2019 startte ik met de rubriek nutteloze statistiek. Er werd op die dag bij mij een hersentumor geconstateerd. De weken daarna raakte ik danig in de war en schreef ik alsof mijn leven er vanaf hing. Op 30 juli had ik een succesvolle operatie. Daarna werd ik gelukkig weer rustiger in mijn hoofd. Nu is het 20 maart 2020 en zitten we midden in de Corona-crisis. In deze voor iedereen zware tijd worden er iedere dag nuttige statistieken gepresenteerd, al denk ik dat het verstandig is om deze statistieken met mate te bestuderen.

Statistiek over wielrennen is gelukkig per definitie nutteloos en dus een leuk tijdverdrijf. De komende weken zal ik weer af en toe een nutteloze statistiek publiceren en deze larderen met mooie filmpjes die ik vond op internet.

Zaterdag 21 maart zou de 111e editie van Milaan-San Remo verreden worden. De wedstrijd is uiteraard afgelast i.v.m. de Corona-uitbraak.

De klassieker prijkt al sinds 1907 op de wieleragenda en werd alleen in 1916, 1944 en 1945 niet gereden. Milaan-San Remo is de eerste echte wielerklassieker van het seizoen en heeft als bijnaam La Primavera.

Wetenswaardigheden

Met zeven overwinningen is Eddy Merckx recordhouder. Costante Girardengo won de wedstrijd zes keer en behaalde tussen 1917 en 1928 een recordaantal van elf podiumplaatsen. Erik Zabel en Gino Bartali wonnen de klassieker vier keer.

De snelste editie was in 1990. Gianni Bungo won in een recordtijd van 6 uur 25 minuten en 6 seconden, een gemiddelde van 45,8 kilometer per uur. De Traagste editie was die van 1910: 12 uur en 24 minuten.

Milaan-San Remo is samen met de Ronde van VlaanderenParijs-RoubaixLuik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije een van de vijf Monumenten van het wielrennen. Van deze vijf wordt Milaan-San Remo tegenwoordig beschouwd als sprintklassieker. Dit is niet helemaal waar, want soms wint ook een aanvaller.

Nederlandse winnaars

De laatste Nederlandse winnaar was Hennie Kuiper in 1985. Ook Jan Raas (1977) en Arie den Hartog (1965) waren succesvol.

Meer mooie filmpjes

In mijn herinnering staat nog de overwinning van de totaal onbekende bebrilde Fransman en neo-prof Marc Gomez in 1982. Hij maakte deel uit van een vroege ontsnapping. Ik vond dit geweldige filmpje op YouTube:

Sporza zendt morgen op TV de editie van 2011 uit. In het kader van Troost-TV is er ook een prachtige Holland Sport-documentaire. Ook deze vond ik op YouTube.

Meer statistieken zijn te vinden op Wikipedia.

2-1 (Nutteloze statistiek over twee topsprinters)

Dylan Groenewegen wint de eerste etappe van de Ronde van Valencia. Fabio Jakobsen wordt tweede

Wat een weelde.

De Nederlandse wielersport kent op dit moment twee topsprinters. Het zijn Dylan Groenewegen van Jumbo-Visma en Fabio Jakobsen van Deceuninck-Quick Step.

Beide heren maakten deze week hun seizoensdebuut in de Ronde van Valencia. Drie etappes eindigden in een massasprint. Groenewegen zegevierde 2 keer, Jakobsen 1 keer. Daarmee gingen ze dit seizoen gewoon door met winnen. Jakobsen boekte 7 zeges in 2019. Groenewegen mocht zich vorig seizoen met vijftien seizoensoverwinningen zelfs de zegekoning van het wielerjaar 2019 noemen; niemand won meer UCI-koersen dan hij deed.

Groenewegen won al vier etappes in de Tour de France. (2017 1x, 2018 2x, 2019 1x). Ook won hij in 2018 Kuurne-Brussel-Kuurne. Fabio Jakobsen debuteerde vorig seizoen in de Ronde van Spanje met twee etappeoverwinningen. Ook won hij al twee maal de Scheldeprijs, de Nokere Koerse en werd hij in 2019 Nederlands kampioen.

Dit jaar rijden beide heren de Ronde van Italië. Daar zijn traditioneel veel massasprints.

Wat een weelde.

Nutteloze statistiek over de Tour Down Under

Ondanks de bosbranden die Australië teisteren gaat de Tour Down Under dit jaar gewoon door. De wedstrijd vindt plaats in Zuid-Australië in de omgeving van Adelaide. De koers bestaat uit zes etappes en duurt van 21 t/m 26 januari. Ook is er op 19 januari al een criterium in Adelaide. De derde en zesde etappe eindigen heuvelop. De overige etappes lijken een prooi voor de sprinters.

Het wielerseizoen wordt natuurlijk pas echt geopend op 29 februari als de Omloop het Nieuwsblad (voorheen Omloop het Volk) plaatsvindt. Maar met de mondialisering van de wielersport wordt er tegenwoordig steeds eerder in het jaar en in verschillende continenten gekoerst. De Tour Down Under is een relatief jonge koers en bestaat pas sinds 1999. Sinds 2012 is er ook een vrouwenkoers.

Winnaar van de eerste editie was Stuart O’Grady. Hij won ook in 2001. De wedstrijd werd 12 maal gewonnen door iemand uit Australië. Vier maal won Simon Gerrans. (2006, 2012, 2014, 2016). André Greipel uit Duitsland zegevierde 2 maal (in 2008 en 2010) in het eindklassement. Daarnaast boekte hij 18 etappezeges. Hij staat ook dit jaar weer aan de start. Titelverdediger is Daryl Impey uit Zuid-Afrika. Hij won ook 2 keer en wel in 2019 en 2018.

Er was ook een Nederlander die de koers won en dat was Tom-Jelte Slagter in 2013. Loes Gunnewijk was succesvol bij de vrouwen en wel in 2014. Ook in 2004 zat er een Nederlands tintje aan de overwinning. Patrick Jonker emigreerde met zijn ouders en kreeg de Australische nationaliteit. Maar Patrick werd geboren in Amsterdam.

De laatste etappe eindigt overigens op Willunga Hill. Richie Porte, overall-winnaar in 2017, is de te kloppen man. In de afgelopen zes edities was hij hier heer en meester.

Verder Lezen:

Route, Startlijst en Favorieten

Officiële site

Tour Down Under op Wikipedia

Nutteloze statistiek over de Ronde van Lombardije

Bauke Mollema wint de Ronde van Lombardije

Lombardije is een provincie in Noord-Italië en de Ronde van Lombardije werd voor de eerste keer georganiseerd in 1905. Toen heette de koers nog Milaan-Milaan. Tot en met 1960 zouden start en finish ook steeds in de hoofdstad van Lombardije zijn. Pas in 1961 werd hier vanaf geweken. De finish was die dag, net als gisteren, in Como. Sindsdien is het parcours van de Ronde meerdere malen verlegd. Dit jaar werd er gestart in Bergamo en gefinisht in Como. Dat was ook zo in 2015, 2017 en 2018. In 2003, 2014 en 2016 werd er juist in omgekeerde richting gefietst. In 2011 en 2012 was Lecco de finishplaats.

De route van 2019

Bauke Mollema is de derde Nederlander die de Ronde van Lombardije op zijn naam brengt. Jo de Roo (in 1962 en 1963) en Hennie Kuiper (in 1981) gingen hem voor. Het was dus 38 jaar geleden dat een landgenoot de koers van de vallende bladeren op zijn naam bracht.

De Ronde van Lombardije wordt gezien als een van de vijf monumenten van de wielersport.

  1. Milaan-San Remo
  2. Ronde van Vlaanderen
  3. Parijs-Roubaix
  4. Luik-Bastenaken-Luik
  5. Ronde van Lombardije

69x won een Italiaan. Fausto Coppi won 5 maal ( 1946, 1947, 1948, 1949, 1954) , Alfredo Binda 4 maal ( 1925, 1926, 1927, 1931)

Ten onrechte wordt de Ronde van Lombardije aangemerkt als de laatste klassieker van het jaar. De ronde werd namelijk in 2012 omgewisseld met Parijs-Tours.

Wielerliefhebbers komen dus ook vanmiddag nog aan hun trekken.

Nutteloze statistiek over de wonderlijke Ronde van Spanje van 1977

Een korrelige foto van Freddy Maertens in zijn leiderstricot.

In 1977 werd de Ronde van Spanje in het voorjaar gereden. Het was de 32e Ronde van Spanje die werd gehouden van 26 april t/m 15 mei.

In die tijd had de Ronde van Spanje te maken met een teruglopend deelnemersveld en werd de koers vooral gezien als een voorbereiding op de Ronde van Italië. Die begon al op 20 mei in het zuiden van Italië.

De organisatie van de Ronde van Spanje deed er alles aan om wereldkampioen Freddy Maertens en zijn Flandria-ploeg binnen te halen. Ik schreef eerder een nutteloze statistiek over de Vlaamse ijsjeslikker.

Omdat Freddy goed kon sprinten werd er een heel makkelijk parcours voor hem uitgelegd. Dagenlang werd er langs de Spaanse costa’s gereden, bergetappes waren er alleen in de laatste week. De finish was niet in Madrid, maar in het noordelijk gelegen San Sebastian, zodat de renners na afloop snel naar Italië konden vertrekken.

Onrust in het Baskenland

Franco was bijna twee jaar dood, maar de beloofde veranderingen gingen de Basken te langzaam. In alle steden in het Baskenland was het in mei 1977 onrustig. Bij confrontaties met de politie waren in een kleine week tijd vijf doden gevallen. Aan de finish van de voorlaatste etappe van de Vuelta, in Urkiola, braken eveneens rellen uit. In de daarop volgende paniek vuurde de oproerpolitie ook rubberkogels af op de wielrenners en de toeschouwers. Gelukkig zonder ernstige gevolgen. Wel werd besloten dat de laatste etappe niet, zoals al vijf jaar traditie was, in San Sebastian zou eindigen. De finish van de Ronde van Spanje van 1977 werd verplaatst naar Mirando de Ebro, vlakbij Burgos.

Gedroomde winnaar

Uiteraard waren er iedere etappe bonificatieseconden te verdienen. Maertens won de proloog en daarna gelijk de eerste twee etappes en droeg het Oranje van begin tot eind. Uiteindelijk wist hij maar liefst 13 van de 21 etappes te winnen.

De organisatie kreeg zijn gedroomde winnaar die gelijk afreisde naar Italië en verklaarde.

“De Vuelta was een goede training voor mij. Ik vertrek nu naar de Giro in een betere conditie dan mijn concurrenten.”

In Italië won hij ook gelijk de proloog en de eerste etappe. Uiteindelijk won hij dat jaar zelfs 7 keer in de Giro, maar door een valpartij moest hij opgeven. De Ronde werd uiteindelijk gewonnen door zijn land- en ploeggenoot Michel Pollentier.

Later dat jaar won Bernard Thevenet de Tour de France met 48 seconden voorsprong op onze eigen Henny Kuiper.

In 1978 was het de organisatie van de Ronde van Spanje gelukt om de Franse jongeling Bernard Hinault te strikken. Hij ging de Vuelta rijden als voorbereiding op de Tour de France die hij later dat jaar voor het eerst zou winnen.

Ook in 1978 was het onrustig in het Baskenland en het zou daarna tot 2011 duren voor de Vuelta het Baskenland weer zou aandoen. Sinds 1995 word de Vuelta niet meer in het voorjaar maar in het vroege najaar georganiseerd. De ronde heeft door de verplaatsing naar later in het jaar meer prestige gekregen en is daardoor internationaler van karakter geworden, ook omdat renners die in de Ronde van Frankrijk een teleurstellend seizoen hadden, in de Vuelta hun seizoen willen goedmaken.

Uit de krant:

Het laatste nieuws spreekt over ongenaakbare statistieken:

“Met zijn Vuelta-triomf in 1977 hoeft het weinig uitleg dat Maertens een absolute ereplaats in de wielergeschiedenis verdient. De West-Vlaming slaagde er in navolging van Berrendero en Anquetil als enige in om een grote wielerronde van begin tot einde te domineren in de leiderstrui. 
Bovendien zijn de dertien etappezeges in zijn eerste en enige Vuelta een absoluut record. Geen enkele andere renner won ooit zoveel ritten in één afzonderlijke wielerronde. Maertens won naast zijn 13 Vuelta-etappes ook nog eens 15 ritten in de Tour. In de Giro tekende de rassprinter voor 7 zegeruikers. 

Met 35 ritoverwinningen in de drie grote wielerrondes moet Maertens in dat ranglijstje slechts zes anderen laten voorgaan. Opvallend daarbij is dat de wereldkampioen van Praag en Ostuni dat tussen 1976 en 1981 in een tijdspanne van slechts vijf jaar klaarspeelde. En ja, ook wij zijn dan geneigd te zeggen: niemand doet het Freddy ooit nog na.”

Bronnen: “La Vuelta”van Edwin Winkels, Wikipedia en de Vlaamse krant “Het laatste nieuws”

Verder lezen? Hier!

Nutteloze statistiek over de Ronde van Spanje

Vorige week ben ik begonnen in “La Vuelta” van Edwin Winkels. Een prachtig boek voor de echte liefhebber en je leert dingen die je nog niet wist. Dingen die nutteloos, maar leuk zijn om te weten.

De Ronde van Spanje (in het Spaans: Vuelta Ciclista a España) wordt pas sinds 1935 georganiseerd. De Rondes van Frankrijk en van Italië bestaan al sinds 1903 en 1909.

De editie van 1935 werd gewonnen door de Belg Gustaaf Deloor. In 1936 was er weer een Ronde van Spanje, maar het politieke klimaat op het Iberisch schiereiland was behoorlijk guur in die tijd. In februari was er een nieuwe Volksfront-regering benoemd en die zag de Ronde als een bindmiddel voor nationale eenheid.

Een dag voor de start braken er rellen uit in Barcelona. Uiteindelijk besloot men de Ronde toch door te laten gaan. Er waren dit keer geen Nederlandse deelnemers, maar wel vier Belgen en de eindwinnaar was dezelfde als in 1935: Gustaaf Deloor.

Enkele weken na de Vuelta brak de Spaanse Burgeroorlog uit. Pas in 1941 werd er een nieuwe editie georganiseerd. De edities van 1941 en 1942 werden georganiseerd door de centrale regering in samenwerking met de sportkrant Gol en kenden mede door de Tweede Wereldoorlog een overwegend Spaans deelnemersveld. Daarna was er weer een Vuelta in 1945. Ook van 1946 t/m 1948 en in 1950 werd er een Vuelta georganiseerd

De economische omstandigheden in dictatoriaal Spanje waren zwaar. De Tour de France floreerde na de Tweede Wereldoorlog met winnaars als Bartali, Coppi, Kübler, Koblet en Bobet. De Vuelta werd van 1951 t/m 1954 niet eens verreden.

20 jaar na het ontstaan van de Vuelta, in 1955, werd pas de 10e editie verreden. Maar sinds dat jaar start de Ronde wel ieder jaar. Sinds 1995 start de Ronde niet langer in het voorjaar, maar in de late zomer. De ronde heeft door de verplaatsing naar later in het jaar meer prestige gekregen en is daardoor internationaler van karakter geworden, ook omdat renners die in de Ronde van Frankrijk een teleurstellend seizoen hadden, in de Vuelta hun seizoen willen goedmaken. 

In de loop van de jaren zijn de leiderstruien, meestal omdat er dan een nieuwe sponsor is gekomen, herhaaldelijk van kleur en uiterlijk veranderd. De trui van de leider in het klassement was in die eerste twee edities oranje, werd later wit; was van 1955-1976 geel; in 1977 weer oranje; van 1978-1998 geel; van 1999-2009 goud en vanaf 2010 rood.

De goudgele trui werd vaak verward met de gele trui in de Ronde van Frankrijk.

Overigens kende de Vuelta twee Nederlandse eindwinnaars. Jan Janssen won in 1967 en Joop Zoetemelk in 1979. Beiden wonnen dus de Ronde van Spanje in het jaar voordat ze de Ronde van Frankrijk wonnen.

Bronnen: “La Vuelta” en Wikipedia

Nutteloze statistiek over Nederlandse etappewinnaars in de Vuelta

Fabio wint!

Fabio Jakobsen is geboren in het Gelderse Heukelum. Een echte Nederlander dus, maar met een naam van internationale allure. Bij zijn achternaam moet ik denken aan een Scandinavische vertegenwoordiger of autoverkoper. Maar zijn voornaam is belangrijker. Fabio werd geboren in 1996 en werd vernoemd naar Fabio Casartelli. Zijn voornaamgenoot was Olympisch kampioen en overleed in de afdaling van de Portet d’Aspet op 18 juli 1995. Het was tijdens de 15e etappe van de Tour de France en Casartelli droeg geen helm.

Het lijstje van Nederlandse etappeoverwinningen in de Vuelta bedraagt 106. Ik weet niet of dat met of zonder Fabio is. Ik heb het lijstje niet nageteld.

Het was even geleden dat een Nederlander won. In 2016 won Robert Gesink boven op de Col d’Aubisque.

Er waren meer Nederlandse overwinningen deze eeuw. In 2015 won Tom Dumoulin twee etappes. Dat jaar wonnen ook Danny van Poppel en Bart-Jan Lindeman een rit. In 2013 wist Bauke Mollema te triomferen met een Zoetemelk-demarrage. In 2009 bekroonde Lars Boom een lange solo. In 2005 won Max van Heeswijk een massasprint. (Hij had in 1997 ook al eens gewonnen, nog wel in Madrid.) In 2000 won Jan Koerts.

In de vorige eeuw wonnen de gevestigde namen. Veelwinnaars waren Jeroen Blijlevens (6x), Jean-Paul van Poppel (9x) en Mathieu Hermans (9x).

De meeste etappe-overwinningen staan op naam van Gerben Karstens. In 1966, 1967, 1971, 1973, 1974 en 1976 won hij in totaal 14 etappes.

Karstens was een sprinter en won etappes in alle drie de grote rondes.

Bron: Wikipedia