Nutteloze statistiek over Milaan-San Remo

Op 11 juli 2019 startte ik met de rubriek nutteloze statistiek. Er werd op die dag bij mij een hersentumor geconstateerd. De weken daarna raakte ik danig in de war en schreef ik alsof mijn leven er vanaf hing. Op 30 juli had ik een succesvolle operatie. Daarna werd ik gelukkig weer rustiger in mijn hoofd. Nu is het 20 maart 2020 en zitten we midden in de Corona-crisis. In deze voor iedereen zware tijd worden er iedere dag nuttige statistieken gepresenteerd, al denk ik dat het verstandig is om deze statistieken met mate te bestuderen.

Statistiek over wielrennen is gelukkig per definitie nutteloos en dus een leuk tijdverdrijf. De komende weken zal ik weer af en toe een nutteloze statistiek publiceren en deze larderen met mooie filmpjes die ik vond op internet.

Zaterdag 21 maart zou de 111e editie van Milaan-San Remo verreden worden. De wedstrijd is uiteraard afgelast i.v.m. de Corona-uitbraak.

De klassieker prijkt al sinds 1907 op de wieleragenda en werd alleen in 1916, 1944 en 1945 niet gereden. Milaan-San Remo is de eerste echte wielerklassieker van het seizoen en heeft als bijnaam La Primavera.

Wetenswaardigheden

Met zeven overwinningen is Eddy Merckx recordhouder. Costante Girardengo won de wedstrijd zes keer en behaalde tussen 1917 en 1928 een recordaantal van elf podiumplaatsen. Erik Zabel en Gino Bartali wonnen de klassieker vier keer.

De snelste editie was in 1990. Gianni Bungo won in een recordtijd van 6 uur 25 minuten en 6 seconden, een gemiddelde van 45,8 kilometer per uur. De Traagste editie was die van 1910: 12 uur en 24 minuten.

Milaan-San Remo is samen met de Ronde van VlaanderenParijs-RoubaixLuik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije een van de vijf Monumenten van het wielrennen. Van deze vijf wordt Milaan-San Remo tegenwoordig beschouwd als sprintklassieker. Dit is niet helemaal waar, want soms wint ook een aanvaller.

Nederlandse winnaars

De laatste Nederlandse winnaar was Hennie Kuiper in 1985. Ook Jan Raas (1977) en Arie den Hartog (1965) waren succesvol.

Meer mooie filmpjes

In mijn herinnering staat nog de overwinning van de totaal onbekende bebrilde Fransman en neo-prof Marc Gomez in 1982. Hij maakte deel uit van een vroege ontsnapping. Ik vond dit geweldige filmpje op YouTube:

Sporza zendt morgen op TV de editie van 2011 uit. In het kader van Troost-TV is er ook een prachtige Holland Sport-documentaire. Ook deze vond ik op YouTube.

Meer statistieken zijn te vinden op Wikipedia.

Verjaardag dreigt in het water te vallen

Regen verwacht

De verjaardag van Rob Bots (6×11) dreigt vandaag in het water te vallen. Uitgerekend tijdens de eerste Intocht na de #kwexit komt de regen met bakken uit de hemel.

“Er zijn de afgelopen 11 uur al meer millimeters regen gevallen, dan in alle 11 edities voor de #kwexit bij elkaar.”

De Oeteldonker blijft zelf redelijk nuchter onder het weer. Per WhatsApp reageerde hij met de tekst:

Je zou het niet geloven maar na elf uur is het redelijk droog🌟🌈

Of er een causaal verband is met de #kwexit moet nog onderzocht worden.

Kwexit.nl niet veilig

Het ministerie van Kwexit heeft de aanbesteding van een nieuw informatiesysteem voorlopig on hold gezet. Dat blijkt uit interne documenten waar Trouw, De Groene Amsterdammer, EenVandaag en onderzoeksjournalistiekplatform Investico de hand op hebben weten leggen. Een consortium van diverse bedrijven dreigt het ministerie nu met een claim van honderden miljoenen euro’s.

Het ministerie heeft al jaren problemen door een verouderd IT-systeem. In 2014, dus ruim voor de Kwexit, is er daarom een plan opgesteld om het huidige systeem te vervangen. Er werd daarna met een aantal partijen onderhandeld over de aanbesteding. Sinds anderhalf jaar is er nog één partij over.

Op dit moment is de website www.kwexit.nl wel bereikbaar, maar niet veilig. De gelijknamige Facebook-groep is wel veilig.

Tijd voor nieuw diepgravend journalistiek onderzoek. A.s. zondag voor, tijdens en na de Intocht.

Nutteloze statistiek over de Tour Down Under

Ondanks de bosbranden die Australië teisteren gaat de Tour Down Under dit jaar gewoon door. De wedstrijd vindt plaats in Zuid-Australië in de omgeving van Adelaide. De koers bestaat uit zes etappes en duurt van 21 t/m 26 januari. Ook is er op 19 januari al een criterium in Adelaide. De derde en zesde etappe eindigen heuvelop. De overige etappes lijken een prooi voor de sprinters.

Het wielerseizoen wordt natuurlijk pas echt geopend op 29 februari als de Omloop het Nieuwsblad (voorheen Omloop het Volk) plaatsvindt. Maar met de mondialisering van de wielersport wordt er tegenwoordig steeds eerder in het jaar en in verschillende continenten gekoerst. De Tour Down Under is een relatief jonge koers en bestaat pas sinds 1999. Sinds 2012 is er ook een vrouwenkoers.

Winnaar van de eerste editie was Stuart O’Grady. Hij won ook in 2001. De wedstrijd werd 12 maal gewonnen door iemand uit Australië. Vier maal won Simon Gerrans. (2006, 2012, 2014, 2016). André Greipel uit Duitsland zegevierde 2 maal (in 2008 en 2010) in het eindklassement. Daarnaast boekte hij 18 etappezeges. Hij staat ook dit jaar weer aan de start. Titelverdediger is Daryl Impey uit Zuid-Afrika. Hij won ook 2 keer en wel in 2019 en 2018.

Er was ook een Nederlander die de koers won en dat was Tom-Jelte Slagter in 2013. Loes Gunnewijk was succesvol bij de vrouwen en wel in 2014. Ook in 2004 zat er een Nederlands tintje aan de overwinning. Patrick Jonker emigreerde met zijn ouders en kreeg de Australische nationaliteit. Maar Patrick werd geboren in Amsterdam.

De laatste etappe eindigt overigens op Willunga Hill. Richie Porte, overall-winnaar in 2017, is de te kloppen man. In de afgelopen zes edities was hij hier heer en meester.

Verder Lezen:

Route, Startlijst en Favorieten

Officiële site

Tour Down Under op Wikipedia

Strava

Voor mijn operatie was ik altijd met mijn smartphone in de weer. Het was mijn venster op een steeds kleiner wordende wereld. Toen ik 29 juli naar het ziekenhuis ging bleef de telefoon thuis. Eind augustus kwam de telefoon weer in mijn leven, maar in afgeslankte vorm. De Apps van Facebook, Twitter, Instagram en Linkedin zijn verwijderd. Via de Internet-browser op mijn laptop kijk ik nog wel eens op deze Social Media. Niets menselijks is mij vreemd. Ook publiceer ik er mijn blogs.

Maar ik ben inmiddels behoorlijk afgekickt van mijn telefoon. Ik vind het heerlijk.

De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat er een nieuwe App in mijn leven is. Ze heet Strava. Strava is een website en App waarmee sportprestaties kunnen worden bijgehouden via GPS. De App lijkt voor mij ontworpen, met mijn voorliefde voor landkaarten en statistieken. Ik ga tegenwoordig met de fiets naar de Revalidatiekliniek en ik registreer ieder ritje. Ook korte wandelingen hou ik bij. Strava liegt niet. Soms voel ik me down omdat ik nog zo moeizaam beweeg, maar dan kijk ik op Strava en dan zie ik dat ik nog steeds vooruitgang boek.

Als je wilt kun je mij ook volgen op Strava. Je kunt dan zien dat ik goed bezig ben en mij gelijk een kudo geven.

Nutteloze statistiek over Bernal, Landis en andere Tourwinnaars

Bron; Wielerflits.nl

Vandaag brengt een Colombiaan het geel naar Parijs. Hij is de eerste.

Wat opvalt is dat de Verenigde Staten tien zeges boekten. Drie door Greg Lemond, waarvan eentje met acht seconden voorsprong op Laurant Fignon. Zeven door Lance Armstrong. Door zijn naam staat een streepje, maar hij mag blijkbaar wel meedoen aan deze nutteloze statistiek.

Dan was er een overwinning van Floyd Landis. Zijn overwinning van 2006 is wel geschrapt en dat is wel onrechtvaardig. Vind ik. Zijn zege is toegekend aan de Portugees Óscar Pereiro Sio. Jan Ullrich en Bjarne Riis stonden stijf van de EPO en staan wel in het lijstje.

Landis werd geboren in een doopsgezinde gemeenschap in het hart van een van de grootste Amish– en mennonietengemeenschappen in de VS. De ouders van Landis stonden er eigenlijk helemaal niet achter dat hun zoon op de fiets klom. Landis was gedwongen in het geheim en vaak ’s nachts de fiets te pakken voor een training. In 1990, zo rond zijn 15de, nam hij het besluit uit de geloofsgemeenschap te stappen.

Special voor hem een nummer van Ilse de Lange. (Onder het lijstje)

Fijne dag. Vanavond nog een nutteloze statistiek.

Nr LandAantal Zeges
1Frankrijk36
2Belgie18
3Spanje13
4Verenigde Staten10
5Italie10
6Groot-Brittanië6
7Luxemburg4
8Nederland2
9Zwitserland2
10Denemarken1
11Duitsland1
12Ierland1
13Australie1
Opgedragen aan Floyd Landis

Nutteloze statistiek over 1998

Door Andrei I. Loas – Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=17414124

Als ik aan 1998 denk, dan denk ik niet gelijk aan de Tour de France. De Tour was wel memorabel dat jaar.

Net als dit jaar werd er een etappe geneutraliseerd. Dat was de 17e etappe vanwege een rennersstaking.

De Tour werd gewonnen door Marco Pantani. Jan Ullrich droeg enige dagen de gele trui en eindigde in het wit. Ook won hij 3 etappes.

Ook onze landgenoten Jeroen Blijlevens en Leon van Bon wisten etappes winnend af te sluiten.

Mooie Mario won ook twee keer. En de Belg Tom Steels zelfs vier keer.

De Tour werd later bekend als de “Le Tour Dopage” of “Le Tour Noir”. De Festina-ploeg van Richard Virenque werd uit de wedstrijd gezet. Het Nederlandse TVM stapte zelf af in Zwitserland. Later dat jaar moest ploegleider Cees Priem zich voor de France Justitie verantwoorden.

Michael Boogerd wist uiteindelijk als vijfde te eindigen, maar hij werd later ook verdacht. In 2013 onthulde een Franse senaatscommissie dat uit nieuw onderzoek bleek dat minstens achttien renners EPO hadden genomen, onder wie Pantani en Ullrich.

De Tour begon overigens in Ierland en daar won ook iemand die in het voormalige Tsjecho-Slowakije werd geboren.

Zo kent dit verhaal weer veel dwarsverbanden.

Maar als ik aan 1998 denk, dan denk ik vooral aan een mooi doelpunt van Dennis Bergkamp. En aan de moeder aller praatprogramma’s VILLA BVD waar Acda en de Munnik vrijwel dagelijks te gast waren.

Maar deze rubriek gaat over wielrennen.

Vandaag nog een paar kilometer en morgen naar Parijs.

A demain.

Grote Nutteloze statistiek der Latijns-Amerikaanse deelnames aan de Tour de France.

Lucho in de bolletjestrui. Bron: Wikipedia)

Rondom ons huis is het noodweer. De etappe in Frankrijk danig is danig ingekort. Egon Bernal start in het geel vanmiddag.

Vandaag presenteer ik dan eindelijk de grote nutteloze statistiek der Zuid-Amerikaanse deelnames. Althans dat dacht ik. Vanmorgen heeft de organisatie besloten om de regels te verruimen. Ook Midden-Amerika mag mee doen aan deze statistiek.

NUTTELOZE STATISTIEK DER LATIJNS-AMERIKAANSE DEELNAMES

Argentinië3
Columbia30
Brazilië 5
Costa Rica1
Venezuela4

Deze statistiek is natuurlijk nooit af. Bovendien is deze statistiek uit te breiden met etappewinnaars.

De meest beroemde is ongetwijfeld Luis Herrera uit Columbia. Zijn bijnaam was het tuinmannetje. Anderen noemden hem ‘Lucho’.

In 1984 deed hij voor het eerst mee en won hij de etappe naar Alpe d’Huez. In 1985 won hij zelfs twee bergetappes en wist hij ook de bolletjestrui naar Parijs te brengen.

In 1986 werd hij slechts 22e om in 1987 opnieuw toe te slaan. Dat jaar won hij weer het bergklassement. Ook werd hij vijfde in de eindrangschikking.

In datzelfde jaar won hij als eerste Colombiaan het eindklassement van de Ronde van Spanje. In de Vuelta van 1987 won hij ook het bergklassement.

Dat laatste herhaalde hij nogmaals in 1991. In de Ronde van Italië wist hij het bergklassement winnend af te sluiten in 1989.

Deze volstrekt nutteloze statistiek werd u gepresenteerd door Reinoud van Uffelen. Diverse mensen, waaronder mijn communicatieadviseur voelden deze statistiek deze week opkomen. Maar vandaag was het dan zo ver.

Het is half acht en iedereen slaapt nog.

Nog twee dagen en dan zijn we in Parijs.

A demain!