Mijlpaal

Vandaag heb ik na ruim 9 maanden mijn revalidatie-traject bij de Tolbrug afgesloten. Het voelt als een mijlpaal. Ik probeer blij te zijn, maar dat lukt niet echt vandaag. Ik ben eerder wat melancholiek. Daarom blader ik door de foto’s en zie dat ik van ver ben gekomen. Dat stemt me dan weer gelukkig en in ieder geval tevreden. Echt blij is nog een stap te ver, maar dat komt vast wel weer. Door de corona-crisis wil de reintegratie op mijn werk niet zo vlotten, maar ik heb geleerd geduld te hebben. Ik loop weer zonder hulpmiddel en kan met elektrische ondersteuning weer flinke fietstochten maken.

Ik begon op 12 augustus bij de Tolbrug nadat ik door zenuwafknelling bij een hersenoperatie korte tijd verlamd was geweest aan beide benen. Na 3 weken in de kliniek begon ik met mijn poliklinische traject.

Als ik nu terugkijk ben ik in die drie weken in de kliniek en ook al de twee weken daarvoor in het ETZ en JBZ tot rust gekomen. Dat was ook echt nodig. Niet alleen om te herstellen van de zware operatie, maar vooral ook om de gekke periode daarvoor af te sluiten. Mijn rustgevende medicatie en antipsychotica werd afgebouwd. Ook kreeg ik weer een normaal slaapritme.

Ik verlangde ernaar om naar huis te gaan. Dat was in het begin heel moeilijk, ook voor Ankie, omdat ik nog niet veel kon. Bij mijn tweede weekendverlof durfde ik ook weer de trap op en dus naar de woonkamer.

Toen ik echt naar huis mocht, op 29 augustus, was dat heel fijn. Daarna ging ik poliklinisch verder. Meestal 2, soms ook 3 of 4x per week. Ik ging altijd trouw. Ankie bracht mij meestal.

Een mijlpaal was voor mij de dag dat ik voor het eerst weer kon fietsen. Dit was op 19 september al. Daarna veranderde fietstraining in Psychomotorische Therapie. Dat was samen met de Fysiotherapie mijn belangrijkste therapievorm. Later kwam daar Fitstroke bij.

Ik merkte dat ZELFREDZAAMHEID erg belangrijk voor me was. Vanaf 12 november kon ik ook weer met de fiets naar de Tolbrug. Ik deed daar een halfuurtje over. In het begin moest ik daarvan uitrusten.

Het was wel ronduit frustrerend dat het lopen ondanks het vele oefenen, moeizaam bleef gaan. Het gaat niet meer vanzelf. Ik denk nog bij iedere stap na en het is ook nog steeds pijnlijk. Ik blijf er hoop op houden dat het zich nog herstelt, maar begin ook langzamerhand te accepteren dat dit het toch is. In de laatste periode van mijn revalidatie draaide het ook vooral om die acceptatie.

Ik heb geleerd dat als je een jaar hersteltijd neemt dat 80% van het herstel zich in het eerste halfjaar afspeelt. Het tweede halfjaar is dus het moeilijkst. Ik heb dat ook zo ervaren.

Graag wil ik de professionals in de Tolbrug van harte bedanken. Vooral mijn vaste therapeuten Mirelle, Rien, Marion, Marina, Nadia, Nienke, Nienke, Eke, dokter Bos en dokter Russel, maar ook de mensen aan de receptie, de vrijwilligers in de wachtkamer, het verplegend personeel en iedereen die ik nog vergeten ben.

Ook een woord van dank aan mijn kinderen, mijn moeder, familie, vrienden en iedereen die heeft meegeleefd.

En natuurlijk dank aan Ankie. Ik ben blij met jou en kijk stiekem uit naar je volgende boek dat over de afgelopen periode gaat.

Reinoud van Uffelen, 14 mei 2020

Eerdere blogs over mijn hersenoperatie en revalidatie vind je hier.

Nutteloze statistiek over Arie den Hartog

Arie Den Hartog met de bloemen en een ronde-miss op 15 april 1967.

Arie den Hartog was zeker geen kleine renner. Op 15 april 1967 won hij als eerste Nederlander de Amstel Gold Race. Eerder had hij al in 1965 Milaan-San Remo gewonnen.

Arie den Hartog reed zeven keer een grote ronde. Drie keer moest hij opgeven en zijn beste klassering was de 13e plaats in de Ronde van Spanje van 1967.

Ook knechtte hij voor Jan Janssen in de Tour de France van 1968. Den Hartog eindigde in die Tour als 26ste op bijna een half uur van zijn landgenoot. Hij herinnert zich dat het een merkwaardige editie was. „Er waren geen uitgesproken favorieten, geen supervedetten, geen echte winnaars. De rivaliteit bij de Belgen tussen Van Springel en Bracke heeft ons in de kaart gespeeld. Ik was en ben bepaald geen vriend van Janssen, maar toen ik geen kans meer had, heb ik voor hem gewerkt. Zo professioneel was ik wel. Ondanks het feit dat het tussen Jan en mij niet boterde. Hij zocht en zoekt de journalisten op. Zo ben ik niet. Als ik de kans kreeg piepte ik er tussenuit. Je zult me niet snel op de VIP-tribunes zien zitten. Ik sta liever tussen het publiek.”

Ik vond op Internet nog een paar leuke filmpjes. Het eerste filmpje dateert van 2005. Het is een interview met Jean Nelissen in San Remo en gaat over zijn overwinning aldaar.

https://nos.nl/video/2026050-jeans-klassiekers-sanremo-1965.html (opent in een nieuw tabblad)

Het tweede filmpje betreft de Amstel Gold Race van 1967. In deze sfeerreportage wordt Arie den Hartog abusievelijk Arie den Hertog genoemd.

Na zijn sportcarrière begon Den Hartog in 1971 een rijwielzaak. In 2017 kreeg Den Hartog een herseninfarct waardoor hij in een rolstoel belandde. Op 6 juni 2018 overleed hij.

Nutteloze statistiek over Parijs-Roubaix

De beroemdste foto van Hennie Kuiper, gemaakt in 1983

Parijs-Roubaix werd al in 1896 voor het eerst gereden. Winnaar was toen de Duitse wielrenner Josef Fischer. Tot 2015 was hij ook de enige Duitse winnaar van de kasseienklassieker. In dat jaar won John Degenkolb. Zes keer won een Nederlander. Peter Post (1964), Jan Jansen (1967), Jan Raas (1982), Hennie Kuiper (1983), Servais Knaven (2001) en Niki Terpstra (2014).

I.v.m. het Coronavirus is de editie van dit jaar uitgesteld. Of van uitstel afstel komt moet nog blijken. Ook van 1915 t/m 1918 en van 1940 t/m 1942 vond er geen wedstrijd plaats.

De editie van 1949 kende twee winnaars. Twee renners wonnen de koers vier maal. Het zijn de Belgen Roger de Vlaeminck (1972, 1974, 1975, 1977) en Tom Boonen (2005, 2008, 2009, 2012). 7 renners wonnen drie maal, 11 renners twee maal.

De klassieker kent een groot aantal kasseistroken. Deze zijn aflopend genummerd. Met sterren wordt de zwaarte van zo’n strook aangegeven, waarbij vijf sterren het maximum is. Er zijn drie stroken met vijf sterren.

NummerNaam kasseistrookLengteAantal sterren
19Bos van Wallers-Arenberg2,4 km*****
11Mons-en-Pévèle3 km*****
4Carrefour de l’Arbre2,1 km*****

Hieronder voor de liefhebber nog drie leuke filmpjes.

Met commentaar door Hennie zelf
Met commentaar van Niki zelf
Prachtige docu van Wilfried de Jong

Nutteloze statistiek over de Ronde van Vlaanderen

Het zijn zware tijden en niet alleen voor wielerliefhebbers. Kunst en natuur bieden troost in deze dagen. Nutteloze statistiek doet dat ook. Alleen al omdat nutteloze statistiek leuker is dan nuttige statistiek.

Het wordt zondag mooi weer en het was een ideale dag geweest voor de 104e Ronde van Vlaanderen. De koers werd in 1913 voor het eerst georganiseerd en gewonnen door de Belg Pol Deman. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1915-1918) werd de Ronde van Vlaanderen niet verreden, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er gewoon gekoerst. Achiel Buysse won in 1940, 1941 en 1943 en daarmee is hij een van de zes coureurs die de Ronde drie maal won. De anderen zijn Eric Leman, Johan Museeuw, Tom Boonen, Fiorenzo Magni en Fabian Cancellara. 11 coureurs wonnen de Ronde twee keer. Onder hen 10 Belgen en een Nederlander: Jan Raas. Hij kwam in 1979 en in 1983 als eerste over de streep.

10 keer won een Nederlander, al moesten we er na 1986 32 jaar op wachten.

1953Wim van Est
1965Jo de Roo
1971Evert Dolman
1974Cees Bal
1979Jan Raas
1981Hennie Kuiper
1983Jan Raas
1984Johan Lammerts
1986Adrie van der Poel
2018Niki Terpstra

De Ronde van 2018 wordt komende zondag herhaald bij de NOS. Ik weet wie er gaat winnen, maar ga misschien toch kijken. Als je geen zin hebt om te kijken. Onderstaande “Behind the scenes” is ook prachtig materiaal en superspannend.

Verder lezen?

Prachtig artikel van Frank Heinen

De Ronde van Vlaanderen op Wikipedia

Nutteloze statistiek over Milaan-San Remo

Op 11 juli 2019 startte ik met de rubriek nutteloze statistiek. Er werd op die dag bij mij een hersentumor geconstateerd. De weken daarna raakte ik danig in de war en schreef ik alsof mijn leven er vanaf hing. Op 30 juli had ik een succesvolle operatie. Daarna werd ik gelukkig weer rustiger in mijn hoofd. Nu is het 20 maart 2020 en zitten we midden in de Corona-crisis. In deze voor iedereen zware tijd worden er iedere dag nuttige statistieken gepresenteerd, al denk ik dat het verstandig is om deze statistieken met mate te bestuderen.

Statistiek over wielrennen is gelukkig per definitie nutteloos en dus een leuk tijdverdrijf. De komende weken zal ik weer af en toe een nutteloze statistiek publiceren en deze larderen met mooie filmpjes die ik vond op internet.

Zaterdag 21 maart zou de 111e editie van Milaan-San Remo verreden worden. De wedstrijd is uiteraard afgelast i.v.m. de Corona-uitbraak.

De klassieker prijkt al sinds 1907 op de wieleragenda en werd alleen in 1916, 1944 en 1945 niet gereden. Milaan-San Remo is de eerste echte wielerklassieker van het seizoen en heeft als bijnaam La Primavera.

Wetenswaardigheden

Met zeven overwinningen is Eddy Merckx recordhouder. Costante Girardengo won de wedstrijd zes keer en behaalde tussen 1917 en 1928 een recordaantal van elf podiumplaatsen. Erik Zabel en Gino Bartali wonnen de klassieker vier keer.

De snelste editie was in 1990. Gianni Bungo won in een recordtijd van 6 uur 25 minuten en 6 seconden, een gemiddelde van 45,8 kilometer per uur. De Traagste editie was die van 1910: 12 uur en 24 minuten.

Milaan-San Remo is samen met de Ronde van VlaanderenParijs-RoubaixLuik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije een van de vijf Monumenten van het wielrennen. Van deze vijf wordt Milaan-San Remo tegenwoordig beschouwd als sprintklassieker. Dit is niet helemaal waar, want soms wint ook een aanvaller.

Nederlandse winnaars

De laatste Nederlandse winnaar was Hennie Kuiper in 1985. Ook Jan Raas (1977) en Arie den Hartog (1965) waren succesvol.

Meer mooie filmpjes

In mijn herinnering staat nog de overwinning van de totaal onbekende bebrilde Fransman en neo-prof Marc Gomez in 1982. Hij maakte deel uit van een vroege ontsnapping. Ik vond dit geweldige filmpje op YouTube:

Sporza zendt morgen op TV de editie van 2011 uit. In het kader van Troost-TV is er ook een prachtige Holland Sport-documentaire. Ook deze vond ik op YouTube.

Meer statistieken zijn te vinden op Wikipedia.

Eerste carnaval na #kwexit confronterend

Intocht met de rollator op 23 februari

Mijn eerste carnaval na de #kwexit viel samen met mijn eerste carnaval na mijn hersenoperatie. De laatste jaren was ik als import-Brabander het carnaval in Oeteldonk steeds meer gaan waarderen en ik besloot het dus ook dit keer gewoon te ondergaan. Omdat ik nog moeilijk loop en niet lang kan staan koos ik er voor met een rollator te gaan en gewoon mee te doen aan de intocht.

Ook de dagen daarna ben ik overdag de stad ingegaan. Mijn rollator stond ergens in de stad in een garage. Ik had een sleutel zodat ik helemaal mijn eigen weg kon gaan.

Ik heb zeker genoten en leuke momenten beleefd, maar ik vond het in zijn geheel genomen toch ook erg confronterend.

Ik zou hier heel stoer de voordelen van een rollator tijdens carnaval op kunnen noemen, want die zijn legio.

  1. Als je moe bent, kun je gaan zitten.
  2. Als je gaat staan, kun je je biertje ergens neer zetten.
  3. Als je tegen iemand aan rijdt in de drukte en die ander pijn doet, kijkt die ander verschrikt op en zegt: “Sorry meneer”
  4. In het mandje kun je spullen zoals een regenjas of blikjes bier bewaren.
  5. Omstanders kunnen de rollator gebruiken als kapstok.

En zo kan ik vast nog even doorgaan. Zonder rollator had ik geen carnaval kunnen vieren en ik ben oprecht blij dat ik het gewoon aangegaan ben. Maar ik vond het niet makkelijk.

Tijdens mijn revalidatie heb ik natuurlijk geleerd om binnen de grenzen van mijn belastbaarheid activiteiten te ondernemen en om te gaan met mijn beperkingen en toch te genieten.

Dat is de kern, want het is niet meer zoals vroeger en dat is soms moeilijk te accepteren.

Overigens trokken de meeste Oeteldonkers zich niets aan van de #Kwexit. Er werd gewoon ongecompliceerd carnaval gevierd alsof er niks gebeurd was.

Dit is het laatste blog over de kwexit. Een overzicht vind je hier. De komende weken zal ik zeker weer over mijn revalidatie bloggen. Meer revalidatie-blogs vind je hier.

Verjaardag dreigt in het water te vallen

Regen verwacht

De verjaardag van Rob Bots (6×11) dreigt vandaag in het water te vallen. Uitgerekend tijdens de eerste Intocht na de #kwexit komt de regen met bakken uit de hemel.

“Er zijn de afgelopen 11 uur al meer millimeters regen gevallen, dan in alle 11 edities voor de #kwexit bij elkaar.”

De Oeteldonker blijft zelf redelijk nuchter onder het weer. Per WhatsApp reageerde hij met de tekst:

Je zou het niet geloven maar na elf uur is het redelijk droog🌟🌈

Of er een causaal verband is met de #kwexit moet nog onderzocht worden.

Kwexit.nl niet veilig

Het ministerie van Kwexit heeft de aanbesteding van een nieuw informatiesysteem voorlopig on hold gezet. Dat blijkt uit interne documenten waar Trouw, De Groene Amsterdammer, EenVandaag en onderzoeksjournalistiekplatform Investico de hand op hebben weten leggen. Een consortium van diverse bedrijven dreigt het ministerie nu met een claim van honderden miljoenen euro’s.

Het ministerie heeft al jaren problemen door een verouderd IT-systeem. In 2014, dus ruim voor de Kwexit, is er daarom een plan opgesteld om het huidige systeem te vervangen. Er werd daarna met een aantal partijen onderhandeld over de aanbesteding. Sinds anderhalf jaar is er nog één partij over.

Op dit moment is de website www.kwexit.nl wel bereikbaar, maar niet veilig. De gelijknamige Facebook-groep is wel veilig.

Tijd voor nieuw diepgravend journalistiek onderzoek. A.s. zondag voor, tijdens en na de Intocht.

Kwexit aan de Dieze gaat niet door

Het evenement Kwexit aan de Dieze, dat dit weekend zou worden gehouden, is gennuleerd. De organisatie stelt op haar website dat er zo weinig kaarten zijn verkocht, dat doorgaan financieel onverantwoord is. Iedereen die al een kaartje had gekocht, ontvangt zijn of haar geld terug.

Het ludieke evenement zou plaatsvinden op stadsstrand de Witte Sieb. De aanleiding was de Kwexit van vorig jaar.

Op het programma stonden ondermeer een zwaaimoment met alle bezoekers op het strand, muziek van bands en foodtrucks met Oeteldonkse specialiteiten.

In 2019 stemden 52% van de Oeteldonkers voor een Kwexit. Diepgravend journalistiek onderzoek op Carnavalszondag leerde mij echter dat de meeste Oeteldonkers helemaal niet wisten waar ze voor of tegen stemden.

2-1 (Nutteloze statistiek over twee topsprinters)

Dylan Groenewegen wint de eerste etappe van de Ronde van Valencia. Fabio Jakobsen wordt tweede

Wat een weelde.

De Nederlandse wielersport kent op dit moment twee topsprinters. Het zijn Dylan Groenewegen van Jumbo-Visma en Fabio Jakobsen van Deceuninck-Quick Step.

Beide heren maakten deze week hun seizoensdebuut in de Ronde van Valencia. Drie etappes eindigden in een massasprint. Groenewegen zegevierde 2 keer, Jakobsen 1 keer. Daarmee gingen ze dit seizoen gewoon door met winnen. Jakobsen boekte 7 zeges in 2019. Groenewegen mocht zich vorig seizoen met vijftien seizoensoverwinningen zelfs de zegekoning van het wielerjaar 2019 noemen; niemand won meer UCI-koersen dan hij deed.

Groenewegen won al vier etappes in de Tour de France. (2017 1x, 2018 2x, 2019 1x). Ook won hij in 2018 Kuurne-Brussel-Kuurne. Fabio Jakobsen debuteerde vorig seizoen in de Ronde van Spanje met twee etappeoverwinningen. Ook won hij al twee maal de Scheldeprijs, de Nokere Koerse en werd hij in 2019 Nederlands kampioen.

Dit jaar rijden beide heren de Ronde van Italië. Daar zijn traditioneel veel massasprints.

Wat een weelde.