Vierduizend Amerikaanse Dollars

Het zal 1989 geweest zijn. Ik werkte als reisleider in Egypte
en samen met een groep van 20 toeristen stond ik op het punt om met de trein
van Aswan in het uiterste zuiden terug naar Cairo te reizen, een reis van zo’n
1000 kilometer. Vandaar zou de groep de volgende dag terugvliegen naar
Nederland.



Bij zo’n reis was alles tot in de puntjes georganiseerd en
die ochtend dus ook. In het hotel werden de koffers naar de bus gebracht voor
een ritje van vijf minuten naar het station. Daar werden de koffers weer naar
de trein gebracht, maar omdat het nog even duurde voordat de trein zou
vertrekken stelde ik voor een kop thee te gaan drinken in zo’n authentiek Egyptische
theehuisje tegenover het station. Dat vonden de meeste mensen altijd leuk. Ik gaf een rondje, 21 kopjes thee voor de prijs van een flesje
cola in het hotel. Een enkele toerist probeerde
ook nog de waterpijp en na een genoeglijk kwartiertje was het tijd om naar de
trein te gaan.

De trein was ruim twee uur onderweg toen één van de groepsleden naar me toe
kwam. Hij was er net achter gekomen dat hij zijn tasje in het theehuis had laten
staan. Zijn paspoort zat gelukkig in zijn koffer en omdat de vliegtickets voor
de hele groep in een kluis op het kantoor in Cairo lagen, zou de terugreis naar
Nederland niet in gevaar komen. In het tasje zaten wel zijn creditcard en
travellercheques. Op mijn vraag of er ook cashgeld in zat antwoordde de man dat
hij ook wat Amerikaanse Dollars bij zich had, want die zijn altijd handig als
je op reis bent. “Hoeveel dan?” vroeg ik en ik schrok van het antwoord. Vierduizend
dollar leek me wat veel voor een tweeweekse reis.

Ondertussen reed de trein gestaag noordwaarts en naderden we
Luxor. Het was een sneltrein en na Luxor zouden we linea-recta door gaan naar
Cairo. 



In Luxor stopte de trein een klein kwartiertje en het kantoor van onze
lokale reisagent zat tegenover het station. Ik ging er op een drafje heen. De groep bleef in de trein en ik had de conducteur gevraagd op mij te wachten als ik laat terug zou zijn. Maar het verhaal was snel uitgelegd
en ik vroeg de agent in actie te komen en naar Aswan te gaan bellen.
Ik kon verder weinig anders  dan vertrouwen hebben in een goede afloop en ik bedacht me. “Het ergste wat kan gebeuren is dat hij zijn tasje en geld kwijt is.” Ruim op tijd was ik weer terug bij de trein
die ons in ruim zes uur terug naar Cairo zou brengen.



In Cairo zouden we opgehaald worden door één van de
medewerkers van ons kantoor. Ook dat was altijd perfect georganiseerd. Als de
trein stilhield stond er altijd iemand voor je klaar die je snel naar een
gereedstaande bus bracht. Vandaag was Aymen de transferman van dienst. 

Aymen had het tasje in zijn hand. De reisagent uit Luxor had naar de reisagent in Aswan gebeld, die haalde het tasje op in het theehuis en gaf het een uur later  persoonlijk
mee aan de piloot van de Egypt-Air vlucht van die dag en die
overhandigde het in Cairo weer aan één van de medewerkers van ons kantoor aldaar.

De vierduizend Amerikaanse Dollars waren dus eerder in Cairo
dan wij.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *